Krajobraz

Zróżnicowany, o niepowtarzalnym pięknie krajobraz wigierski ukształtował przed kilkunastoma tysiącami lat lodowiec skandynawski. Czas, który upłynął od ustąpienia lodowca, to jedynie krótka chwila w obliczu minionych epok geologicznych, które pozostawiły swoje ślady w głębszych warstwach osadów i skał ukrytych pod powierzchnią ziemi. Przez ponad 500 milionów lat krajobraz zmieniał się tu wielokrotnie, a przez długie okresy był dnem morskim. Skały osadowe w miejscu, gdzie obecnie jest Wigierski Park Narodowy, mają miąższość 500 – 600 metrów, leżą na twardym krystalicznym podłożu.

W ciągu ostatniego miliona ośmiuset tysięcy lat miało miejsce osiem „epok lodowcowych”. Lodowce przyniosły tutaj materiał skalny o grubości 150-190 metrów. Każdy kolejny lodowiec pochłaniał istniejącą wcześniej roślinność i wypierał zwierzęta, nanosił nowe pokłady glin, piasków i kamieni, przesuwał starsze osady i od nowa kształtował powierzchnię ziemi.

Źródło tekstu: www.wigry.org.pl